Feed on
Posts
Comments

odile2
Op weg naar le Mont Sainte-Odile…

De derde Vogezenrit draait om de klim naar le Mont Sainte-Odile, aan de oostgrens van de Vogezen, waar je op de top geweldig uitzicht zou moeten hebben op de wijnvelden en de bergen van het Zwarte Woud. Eerlijk gezegd wilde ik deze beklimming vanuit Saint-Nabor doen waar je op een paar heerlijke haarspeldbochten wordt getrakteerd. Die route maakte deze rit te lang, dus kies ik voor de noordkant, over de D426. Een fatsoenlijke klim van ruim 6 kilometer tegen de 7 procent gemiddeld. Continue Reading »

champdufeu1
Een fraaie haarspeldbocht op weg naar de top van Champ du Feu.

De tweede rit in de Vogezen deze zomer is op papier het eenvoudigst. Ik moet wel zeggen dat je dan maar heel vluchtig naar dat papiertje mag kijken. De 1370 hoogtemeters die op het menu staan, zijn voor een groot deel toe te rekenen aan één beklimming, de volgende BIG: Le Champ du Feu. Ik beklim deze bult vanuit Villé. Dat is de zwaarste kant, goed voor dik 13 kilometer van ruim 6 procent gemiddeld. De oost-klim vanuit Fouday via de Col de Charbonnière is gemiddeld net wat steiler, maar minder lang. Díe route fiets ik overigens tijdens de eerste rit, maar dan pak ik niet het slot naar Champ du Feu, maar ik rijd dan naar de Col du Kreuzweg. De beklimming vanuit Villé is serieuze koek. Vooral als je bedenkt Continue Reading »

charbonniere
In de Vogezen fiets je vaak veel door het bos, zoals hier op de Col de Charbonnière.

Voor de tweede keer gaat de fiets mee op zomervakantie in de Franse Vogezen! In 2013 zaten we redelijk centraal, perfect voor alle bekende beklimmingen. Dit jaar hebben we ons kampement wat noorderlijker. En dat is dan weer ideaal voor de laatste twee BIG’s die ik nog niet heb afgestreept in dit middengebergte: Champ du Feu en Col du Donon. De laatstgenoemde staat meteen op het menu van de eerste etappe. Toch is dat niet de zwaarste opgave die dag. Dat wordt meteen klim 1: Col de la Charbonnière van 961 meter hoog en goed voor 8.6 kilometer klimmen à 6.5 procent. Dat is nog eens warmdraaien! Continue Reading »

mutzenich-2Ik was het eigenlijk vergeten toen ik aan de beklimming begon. Het wegdek is aan het begin namelijk prima, maar wordt na een paar kilometer zo slecht dat een groot bord je zelfs verwelkomt: Highway to Hell, let’s shake forever. Vertrokken van de stuwdam Wesertalsperre bij Eupen in België. Op het programma: Mützenich. Waarom? Dit is een van de duizend beklimmingen van BIG Cycling. Dit wordt mijn 55e. De start van deze beklimming ligt niet bij deze stuwdam trouwens, maar dit was een mooie plek om met mijn gezin naar toe te rijden vanaf ons vakantieadres in Limburg. Een horecagelegenheid en een speeltuin bleken voor genoeg vertier te zorgen terwijl ik naar boven stuiterde. Want stuiteren deed ik. Continue Reading »

caubergVoor de vijfde keer ben ik godfather van een beklimming geworden bij BIG Cycling. Deze keer heb ik hiervoor 25 keer de Cauberg op en af gefietst. Na deze klassieke helling in Valkenburg mag ik me nu van de helft van de Nederlandse ‘BIGS’ godfather noemen. Jeuj! Eerder pakte ik al 25 keer op een dag: Drielandenpunt (Vaalserberg), Keutenberg, Posbank, en Vijlenerbos (Camerig). Continue Reading »

vijlenAls opwarmer voor mijn godfather-poging op de Cauberg fietste ik tijdens ons jaarlijkse verblijf in Limburg eerst een kort rondje. Ik had thuis een route gemaakt van ruim 44 kilometer. Uiteindelijk werden het er 50, omdat ik het traject per ongeluk over een onverharde weg had geleid. Dus, even een stuk om fietsen om weer op de juiste weg te komen. Mijn fietservaring in Limburg en de kaart van de Garmin kwamen goed van pas! Continue Reading »

colledellefinestreDit is een beetje een rare: 18 kilometer klimmen, waarvan de laatste 8 onverhard. Met een stijgingspercentage van boven de 9 procent! Dat is zeer serieuze kost. Enige geluk is dat dit een gelijkmatig klim is, er zijn geen vlakke stukken of korte afdalingen die nog hogere percentages verbloemen. Eerlijk is eerlijk, ik had mezelf voorgenomen om geen beklimmingen op mijn verlanglijstje te zetten waarin je kilometers lang over een onverharde weg moet fietsen. Toch is het soms goed om uitzonderingen te maken. Dit is er een van. De combinatie van het gelijkmatige, hoge stijgingspercentage, de prachtige route door het bos en de indrukwekkende finale brengt deze beklimming in Italië op mijn bucketlist. Nummer 28 van mijn verlanglijst: Colle delle Finestre. Continue Reading »

De Zondagochtendfietser

zondagochtendIk moest er altijd wat om gniffelen, zo’n groepje fietsende mannen dat op zondagochtend de stad komt binnen fietsen. Hun rit zit er overduidelijk op. Aan hun warme kleren te zien, zijn ze vroeg vertrokken. Ik, net buiten in mijn ‘lente-outfit’ begreep daar helemaal niks van. Waarom wachten ze nou niet even een paar uur, dat scheelt je een handvol graden. Misschien meer. Ik weet nu wel beter. Ik ben waarschijnlijk inmiddels net zo oud als die mannen toen in 2009, 2010. Zelf heb ik nu twee kinderen en dan is het zoeken naar trainingsuurtjes. Ik wil niet de hele zondagmiddag op de fiets zitten, na een fulltime werkweek waarin ik mijn kinderen te weinig heb gezien. Nu ik wat meer uren wil draaien op mijn racefiets zoek ik naar ‘loze’ uurtjes. En dan kom ik uit op zondagochtend… Net zoals dat groepje fietsers. Continue Reading »

« Newer Posts - Older Posts »