Feed on
Posts
Comments

avondfietsen
Voorovergebogen boven de wc-pot. Klaar om over te geven. Maar er komt niks. Even daarvoor stond ik te tollen bij een vergadering op mijn werk. Ik voelde me met de minuut beroerder en moest denken aan onze zoon die de dag ervoor al 3 keer had overgegeven. Mij wachtte hetzelfde scenario en ik zag mijn voorbereiding op Alpe d’HuZes al een dikke deuk oplopen. Het liep ietwat anders, de schade viel achteraf mee. Continue Reading »

Gewicht (2) bijvoeren!

yoghurtMet vier trainingen in de week en steeds meer uren op de fiets – in voorbereiding op Alpe d’HuZes – merk ik dat mijn vetreserves aan het slinken zijn. En ik had er al niet veel. Hoog tijd om mezelf bij te voeren. Ik heb de adviezen van de sportdiëtiste erbij gepakt om mijn gewicht niet verder te laten zakken. Zij gaf me twee jaar geleden huiswerk mee in de aanloop naar het fietsproject in de Pyreneeën. Het moest voorkomen dat mijn vetpercentage niet naar ongezond zou uitslaan. Momenteel schommelt mijn gewicht tussen 61 en 62 kilogram. En dat is voor mij wel de ondergrens. Continue Reading »

avondtrainingOver 3 maanden doe ik mee aan Alpe d’HuZes. Dat zijn nog maar 13 weken, dus het komt nu rap dichterbij. Ik heb mijn trainingen de afgelopen maanden opgeschroefd. Ik fiets nu 4 keer per week, in totaal tussen 6 à 7 uur. Binnenkort voeg ik een extra training toe door op de woensdagen (deels) naar mijn werk op Urk te fietsen. Ik heb een route uitgezet van 35 kilometer, dan pak ik op zo’n dag weer even 70 kilometer mee. Dat wordt dan nog vroeger op staan. Naar een carpoolplaats rijden en van daaruit naar Urk fietsen. Zoveel mogelijk over het fietspad want het zal eerst nog wel donker/schemerig zijn. We hebben geen douche op het werk, dus Continue Reading »

colle-di-lombardaHet kiezen van de laatste beklimming voor mijn fietsverlanglijst was lastiger dan al die andere hiervoor. Want bij 30 beklimmingen houdt de bucketlist gewoon op. Deze lijst vormt het uitgangspunt voor alle fietstrips. Eigenlijk is het gekkenwerk, want er zijn zoveel mooie wegen in de bergen. Maar dat is eigenlijk ook het argument waarom ik ooit met deze lijst begon. Nu is het overzichtelijk. Afstrepen maar! Nummer 30 op mijn verlanglijst is weer een Italiaan. Ruim 20 kilometer van begin tot einde mooi. Met een top ver boven de 2300 meter. Nummer 30 op mijn verlanglijst: Colle della Lombarda. Continue Reading »

fauniera-bordVoor het grote publiek een volstrekt onbekende beklimming, maar volgens ervaren bergfietsers een absolute topper. Geen ski-oord op de top, dus een wat anonieme klim, maar wel eentje met een hoogte van bijna 2500 meter. Verharde weg! Je kunt via drie routes naar de top fietsen. Allemaal mooi. Mij trekt het meeste de zuidkant. Kwestie van smaak. De col wordt ook wel Colle dei Morti (eeuwen geleden was in de buurt een bloedige veldslag) en Colle Pantani (er staat een monument van Marco Pantani op de top) genoemd. Nummer 29 op mijn verlanglijst: Colle Fauniera. Continue Reading »

Alpe d'HuezDe eerste honderden meters van de Alpe d’Huez vond ik lachwekkend. Daar fietsten we dan in een fietstreintje omhoog met 10 kilometer per uur op een belachelijk licht verzet. Is dit het nou? Is dit nou zo zwaar? Het was mijn eerste echte berg die ik met mijn racefiets beklom. In 2009. Het zou een eenmalige uitspatting moeten worden. Zo’n vier maanden ervoor had ik een racefiets gekocht en wat kleren om in te trainen. Tijdens de medische keuring vertelde een arts me dat voor mij een tijd onder de anderhalf uur mogelijk zou moeten zijn. Dat zou mooi zijn! Tijdens mijn rit omhoog zette ik mijn race tegen de klok al gauw uit mijn hoofd. Waar het in het begin nog makkelijk leek, was ik op een gegeven moment al blij als ik de finish zou halen. Zigzaggend om de percentages wat te drukken kroop ik omhoog. Kippenvel overal, terwijl het kwik de 30 graden al lang voorbij was. Ik was natuurlijk wat te snel gestart, maar dan gaat het juist zo lekker. En maar blijven proberen of ik een nog kleiner verzetje had. Mijn banden leken wel lek, vastgeplakt aan het asfalt. Welkom in het hooggebergte. Continue Reading »

Foto Harry Kleijnen
Alpe d’HuZes in 2017. Foto Harry Kleijnen

Zes keer de Alpe d’Huez op en af. Achter elkaar. Ik ga het doen, volgend jaar tijdens Alpe d’HuZes op 7 juni. Ik heb wel eens gezegd en geschreven dat ik niet zo’n goededoelenfietser ben, maar na de oproep binnen het bedrijf (CameraNU.nl) waar ik werk, om mee te doen aan dit evenement, was ik toch gelijk enthousiast. Natuurlijk is het leuk om samen met collega’s met een project bezig te zijn, en uiteraard zie ik een sportieve uitdaging, maar belangrijker nog: ik kan iets doen voor de vele mensen die vaak een ongelijke strijd moeten voeren. En nog steeds in veel gevallen een verloren strijd. Het is het bekende verhaal, maar de pijn van zes keer een buitencategorie berg beklimmen op een dag kan nooit de pijn en het leed evenaren van kankerpatiënten en hun naasten. En ík kan er ook nog eens voor trainen. Ik zou niet eens weten hoe je je zou moeten voorbereiden op die vreselijke ziekte… Continue Reading »

09-col-du-las
Ondanks het waardeloze weer aan het einde van onze tweede Vogezenweek stapte ik gewoon op de racefiets voor de langste onderneming tijdens ons verblijf in Frankrijk: ruim 100 kilometer met zoveel mogelijk cols achter elkaar. Ik had immers niet voor niks getraind: vele avonden in het donker of voor dag en dauw op zondagochtenden. Maar goed, van zomer was eventjes geen sprake meer. Het was grijs, nat en vaak niet eens 10 graden. Nou is het in dit deel van de Vogezen erg rustig met verkeer en toeristen (er is ook niet zo heel veel te doen), maar deze dag kwam ik wel heel weinig mensen tegen onderweg. En dat is toch wel genieten hoor. Van de regen merk je al snel niks meer en mijn dunste winterhandschoenen deden goed hun werk. Continue Reading »

Older Posts »