Feed on
Posts
Comments

Alpe d'HuezDe eerste honderden meters van de Alpe d’Huez vond ik lachwekkend. Daar fietsten we dan in een fietstreintje omhoog met 10 kilometer per uur op een belachelijk licht verzet. Is dit het nou? Is dit nou zo zwaar? Het was mijn eerste echte berg die ik met mijn racefiets beklom. In 2009. Het zou een eenmalige uitspatting moeten worden. Zo’n vier maanden ervoor had ik een racefiets gekocht en wat kleren om in te trainen. Tijdens de medische keuring vertelde een arts me dat voor mij een tijd onder de anderhalf uur mogelijk zou moeten zijn. Dat zou mooi zijn! Tijdens mijn rit omhoog zette ik mijn race tegen de klok al gauw uit mijn hoofd. Waar het in het begin nog makkelijk leek, was ik op een gegeven moment al blij als ik de finish zou halen. Zigzaggend om de percentages wat te drukken kroop ik omhoog. Kippenvel overal, terwijl het kwik de 30 graden al lang voorbij was. Ik was natuurlijk wat te snel gestart, maar dan gaat het juist zo lekker. En maar blijven proberen of ik een nog kleiner verzetje had. Mijn banden leken wel lek, vastgeplakt aan het asfalt. Welkom in het hooggebergte. Continue Reading »

Foto Harry Kleijnen
Alpe d’HuZes in 2017. Foto Harry Kleijnen

Zes keer de Alpe d’Huez op en af. Achter elkaar. Ik ga het doen, volgend jaar tijdens Alpe d’HuZes op 7 juni. Ik heb wel eens gezegd en geschreven dat ik niet zo’n goededoelenfietser ben, maar na de oproep binnen het bedrijf (CameraNU.nl) waar ik werk, om mee te doen aan dit evenement, was ik toch gelijk enthousiast. Natuurlijk is het leuk om samen met collega’s met een project bezig te zijn, en uiteraard zie ik een sportieve uitdaging, maar belangrijker nog: ik kan iets doen voor de vele mensen die vaak een ongelijke strijd moeten voeren. En nog steeds in veel gevallen een verloren strijd. Het is het bekende verhaal, maar de pijn van zes keer een buitencategorie berg beklimmen op een dag kan nooit de pijn en het leed evenaren van kankerpatiënten en hun naasten. En ík kan er ook nog eens voor trainen. Ik zou niet eens weten hoe je je zou moeten voorbereiden op die vreselijke ziekte… Continue Reading »

09-col-du-las
Ondanks het waardeloze weer aan het einde van onze tweede Vogezenweek stapte ik gewoon op de racefiets voor de langste onderneming tijdens ons verblijf in Frankrijk: ruim 100 kilometer met zoveel mogelijk cols achter elkaar. Ik had immers niet voor niks getraind: vele avonden in het donker of voor dag en dauw op zondagochtenden. Maar goed, van zomer was eventjes geen sprake meer. Het was grijs, nat en vaak niet eens 10 graden. Nou is het in dit deel van de Vogezen erg rustig met verkeer en toeristen (er is ook niet zo heel veel te doen), maar deze dag kwam ik wel heel weinig mensen tegen onderweg. En dat is toch wel genieten hoor. Van de regen merk je al snel niks meer en mijn dunste winterhandschoenen deden goed hun werk. Continue Reading »

img_2758
Voor de vierde Vogezenrit deze zomer waren de weersvoorspellingen niet al te best: veel regen maar niet koud. Maar goed, ik heb niet getraind om binnen te blijven. Op het menu staan drie beklimmingen: Signal de Grendelbruch, le Mont Sainte-Odile en Cote Mille. Vanuit het dorp waar wij logeerden begint zo’n beetje de klim naar Signal de Grendelbruch. Even een andere weg om te beginnen dan de voorgaande ritten. Het is nat en lekker rustig op de weg. De percentages gaan langzaam omhoog maar echt lastig wordt het niet. Vlak voor het dorp Grendelbruch sla ik af naar de Route Touristique du Souvenir Français. Continue Reading »

col-du-donon-3

Op een van die mooie zomeravonden in de Franse Vogezen trok ik met mijn Bulls racefiets er nog even op uit voor een korte bonusrit. Ik wilde heel graag nog een keer de ‘thuisklim’ naar de Col du Donon doen. De voet van de klim lag op een paar honderd meter afstand van ons huisje. Ten eerste omdat ik graag het iets steilere deel zo snel mogelijk wilde afleggen en ik wilde graag doorfietsen naar een hoger punt, een paar kilometer verderop, dat wel eens Col de l’Engin wordt genoemd, al staat nergens een colbordje of iets dergelijks. In tegenstelling tot de eerste beklimming van de Col du Donon fietste ik nu wel goed. Continue Reading »

img_2695Vanuit Villé gaat de klim naar Champ du Feu over 13,4 kilometer à 6,1 procent. Dat is een behoorlijke klim voor de Vogezen. In het noordelijke deel van dit middengebergte is Champ du Feu de hoogste top te bereiken met de racefiets. In de winter kun je daar wat langlaufen en skiën. Tijdens ons verblijf deze zomer was er op de top niks te beleven. Maar goed, de klim van ruim 13 kilometer greep ik in mijn tweede Vogezenrit aan om deze als tijdrit te benaderen. Continue Reading »

img_2673Wat had ik het een tijdje geleden leuk bedacht voor de eerste Vogezenrit deze zomer: Col du Donon als laatste klim van de dag. Nou, mooi niet! In de laatste week voor vertrek realiseerde ik me dat deze relatief eenvoudige beklimming juist een ideale opwarmer is en niet de afsluiter van een tocht. Dus als eerste naar de Col du Donon, een van de twee BIG-beklimmingen die ik wil meepakken in dit Franse middengebergte. Het vertrek vanaf het vakantiehuisje is ietwat chaotisch, door problemen met mijn Garmin. Ik laad de thuis gemaakte route en zie het traject wel, maar geen wegen. Helemaal geen kaart zelfs. Ik fiets na honderd meter prompt verkeerd en na een omweg van zo’n vier kilometer heb ik eindelijk de juiste lijn te pakken. Ik realiseerde me dat ik vergeten was de kaart op de Garmin te installeren waar de Vogezen op staan (meteen diezelfde avond hersteld). Continue Reading »

palais
De laatste klim van de dag: Côte du Palais…

In de vierde en laatste rit in de Vogezen deze zomer fiets ik langs zo’n 10 colbordjes, al moet ik er wel bij zeggen dat er maar 6 beklimmingen zijn. De andere 4 krijg ik cadeau, bijvoorbeeld als ze deel uitmaken van een andere klim. Het is wel de koninginnerit, nou ja qua afstand dan: 103 kilometer met 2171 hoogtemeters volgens MapMyRide. Echt steil wordt het niet. Het wordt gewoon een mooie tocht colletjes verzamelen in de Vosges! Continue Reading »

Older Posts »